به افرادي که پيش از ظهور در دين و ايمان باقي مي
مانند و ثابت قدم هستند، عنايات و الطاف خاصي مي شود.
لازم نيست که انسان در پي اين باشد که به خدمت حضرت
ولي عصر (عج) تشرّف حاصل کند؛ بلکه شايد خواندن دو رکعت نماز، سپس توسّل به
ائمه (عليهم السلام) بهتر از تشرّف باشد.
انتظار ظهور و فرج امام زمان (عج)، با اذيّت دوستان آن
حضرت، سازگار نيست.
افسوس که همه براي برآورده شدن حاجت شخصي خود به مسجد
جمکران مي روند، و نمي دانند که خود آن حضرت چه التماس دعايي از آنها دارد که
براي تعجيل فَرَج او دعا کنند!
چه قدر بگوييم که حضرت صاحب (عج) در دل هر شيعه اي يک
مسجد دارد!
بر آستان اهل بيت
ائمه (عليهم السلام) از حال ما غافل نيستند، اگرچه ما
از آن ها غافل باشيم.
هر بلايي که به ما مي رسد، در اثر دوري از اهل بيت
(عليهم السلام) و روايات مأثور? از ايشان است.
نجات براي کسي است که اهل بيت (عليهم السلام) را در
همه جا مورد تخاطب و حاضر ببيند.
اهمّ آداب زيارت اين است که بدانيم: بين حيات معصومين
(عليهم السلام) و مماتشان، هيچ فرقي وجود ندارد!
اخلاق و سير وسلوک
خوب است که انسان اسم خود را در هر کار خير بنويسد و
خود را شريک گرداند؛ زيرا فرداي قيامت معلوم نيست کدام قبول و کدام ردّ مي
شود.
انسان چه قدر به مرگ نزديک است و در عين حال، چه قدر
آن را دور مي پندار و از آن غافل است!
اگر بي تفاوت باشيم و براي رفع گرفتاريها و بلاهايي که
اهل ايمان بدان مبتلا هستند دعا نکنيم، آن بلاها به ما هم نزديک خواهد بود.
